Space for Kids

Kids (en)
Our Universe
Life in Space
Technology
Earth
 
 
lab
fun
news
Useful space
ESA's Artemis satellite
 

Satelity

W astronomii, satelitą nazywamy obiekt, który orbituje (krąży) wokół planety. W naszym Układzie Słonecznym istnieje kilkaset naturalnych satelitów, czyli księżyców. Od roku 1957 wystrzelono również tysiące satelitów sztucznych (stworzonych przez człowieka). Mają one różnorodne zastosowania, jak np. fotografowanie Słońca, Ziemi i innych planet, a także badanie głębokiego kosmosu, czarnych dziur oraz odległych gwiazd i galaktyk. Istnieją również satelity komunikacyjne, satelity pogodowe oraz Międzynarodowa Stacja Kosmiczna.

Pierwszym sztucznym satelitą był Sputnik 1, wystrzelony w 1957 roku. Był on bardzo prosty. Niewielka aluminiowa kula wielkości piłki plażowej, wyposażona w cztery długie anteny, zasilana z baterii. Wewnątrz Sputnika znajdowały się nadajniki radiowe, które wysyłały charakterystyczne sygnały dźwiękowe, słyszalne na całym świecie. Wystrzelenie tego niewielkiego i bardzo prostego satelity wyznacza początek ery podboju kosmosu.

Współczesne satelity są znacznie bardziej skomplikowane. Większość satelitów projektuje się tak, by były jak najwytrzymalsze, a jednocześnie możliwie najlżejsze. Są one budowane przy użyciu tego samego, podstawowego modelu. Platforma, zwana bazą, zawiera wszystkie główne systemy, w tym baterie, komputery oraz silniki korekcyjne. Do bazy mocowane są anteny, panele ogniw słonecznych oraz przyrządy użytkowe (kamery, teleskopy oraz urządzenia komunikacyjne).

Satelity muszą posiadać własne zasilanie. Zwykle pochodzi ono z dużych paneli słonecznych (skrzydeł), pokrytych wrażliwymi na światło ogniwami słonecznymi. Panele te mają długość wielu metrów i muszą być złożone podczas startu. Ogniwa słoneczne dostarczają kilku kilowatów energii, jednak ich sprawność maleje z upływem czasu. Większość paneli może być obracana, tak by zbierać jak najwięcej światła słonecznego. Gdy satelita znajdzie się w cieniu, pobiera energię z baterii akumulatorów.

Nasłoneczniona strona satelity rozgrzewa się do bardzo wysokich temperatur, podczas gdy strona zacieniona pozostaje bardzo zimna. Jest to problemem, ponieważ większość urządzeń satelity jest wrażliwa na skrajnie wysokie i niskie temperatury. Urządzenia te są chronione np. przy użyciu wielowarstwowych mat izolacyjnych, które zatrzymują ciepło i wyglądają jak folia aluminiowa, a także dzięki radiatorom, które odprowadzają ciepło z urządzeń elektrycznych.

printer friendly page
 
Copyright 2000 - 2016 © European Space Agency. All rights reserved.